Drew Baye's High Intensity Training

De mythe van Core Stability

Dit artikel is geplaatst met de schriftelijke toestemming van de auteur, professor Eyal Lederman van CPDO Ltd in Londen. Met dank aan Steve Turner voor het maken van mij op de hoogte van het artikel en aan professor Lederman voor het feit dat ik het hier plaatsen.

Dit is belangrijk lectuur voor iedereen die betrokken is in de uitoefening, hetzij professioneel of voor hun eigen gezondheid en fitness, en vooral voor degenen die trainen of personen met lage rugpijn hebben, omdat het veel van de mythen van de huidige kern en de stabiliteit opleiding trends adressen.

De mythe van Core Stability

Professor Eyal Lederman

CPDO Ltd
15 Harberton Road,
Londen N19 3JS,
UK

E-mail: cpd@cpdo.net
Tel: 0044 207 263 8551

Abstract

Het principe van de fundamentele stabiliteit heeft opgedaan brede acceptatie in de opleiding voor de preventie van letsel en als behandeling modaliteit voor het herstel van de verschillende spier-omstandigheden, met name de onderrug. Er is verbazend weinig kritiek op deze aanpak up to date. Dit artikel zal opnieuw de oorspronkelijke bevindingen en de beginselen van de kern stabiliteit en hoe goed ze tarief binnen het bredere kennis van de motorische controle, het voorkomen van schade en herstel van de neuromusculaire en musculoskeletale systemen na letsel.

Steekwoorden: Core stabiliteit, dwarse abdominis, chronische lage rug en neuromusculaire revalidatie

Inleiding

Core stability (CS) aangekomen in het laatste deel van de 1990's. Het was grotendeels verkregen uit studies dat een verandering in het beginstadium timing van de romp spieren in rug letsel en chronische lage rugklachten (CLBP) patiënten [1, 2 aangetoond]. Het onderzoek in de kofferbak controle is een belangrijke bijdrage aan het begrijpen van neuromusculaire reorganisatie in rugpijn en schade. Zolang vier decennia geleden werd aangetoond dat de motor strategieën voor verandering in de schade en pijn [3]. De CS studies bevestigd dat dergelijke veranderingen plaatsvinden in de kofferbak spieren van patiënten die lijden aan rug letsel en pijn.

Toch zijn deze bevindingen in combinatie met de algemene opvattingen over het belang van de buikspieren voor een sterke rug en invloeden uit Pilates bevorderd diverse veronderstellingen heersen in CS opleiding:

1. Dat bepaalde spieren zijn belangrijk voor de stabilisatie van de wervelkolom, in het bijzonder transverses abdominis (TRA).
2. Dat zwakke buikspieren leiden tot pijn in de rug
3. Dat de versterking van buik-of stam spieren terug kunnen verminderen pijn
4. Dat er een unieke groep van "kern" spieren werken onafhankelijk van andere rompspieren
5. Dat een sterke kern zal voorkomen schade.
6. Dat er een relatie tussen stabiliteit en rugpijn

Als gevolg van deze aannames, een hele industrie ontstaan uit deze studies met sportscholen en klinieken wereldwijd het onderwijzen van de "Tummy Tuck" en kofferbak verkwikkende oefening om atleten voor de preventie van schade en voor de patiënten als een remedie voor lage rugpijn [4, 5 ]. Op dat punt kern stabiliteit werd een cult-en TRA haar mantra.

In dit artikel een aantal van deze uitgangspunt zal opnieuw worden onderzocht. In het bijzonder zal worden onderzocht:

1. De rol van TRA als stabilisator en de relatie met pijn terug: TRA is dat belangrijk voor stabilisatie?
2. De TRA timing kwestie: wat zijn de tijdelijke verschillen tussen asymptomatische individuen en patiënten met LBP? Kan de timing te veranderen door CS oefening?
3. Abdominale spierkracht: wat is de normale kracht die nodig is voor de dagelijkse activiteiten? Kan CS uitoefenen van invloed zijn kracht?
4. Single spier activering: kan enkele spier worden geselecteerd? Heeft het nog zin functioneel tijdens beweging?

Aannames over de stabiliteit en de rol van TRA spier

In wezen de passieve menselijke wervelkolom is een onstabiele structuur en daarom verdere stabilisering wordt verzorgd door co-contractie van de rompspieren. Ten onrechte worden deze spieren vaak genoemd in CS aanpak als de "core" spieren, in de veronderstelling dat er een aparte groep, met een anatomische en functionele kenmerken die specifiek zijn ontworpen om te zorgen voor de stabiliteit. Een van de spieren in deze groep veel aandacht te hebben ontvangen TRA. Het wordt algemeen aangenomen dat deze spier is de belangrijkste component van de voorste romp stabilisatie. Het is nu aanvaard dat veel verschillende spieren van de romp bijdragen aan de stabiliteit en dat hun stabilasing actie kan veranderen naar gelang van verschillende taken (zie verder hieronder).

De TRA heeft verschillende functies in de staande houding. Inderdaad stabiliteit, maar deze functie is in synergie met alle andere spier die maakt de buikspieren muur en buiten [6-8]. Het werkt bij de controle van de druk in de buikholte voor vocalisatie, ademhaling, ontlasting, braken enz. [9]. TRA vormt de achterste muur inguïnale gracht en waar de klep-achtige functie voorkomt dat de ingewanden van de knallen uit via het kanaal [10].

Hoe essentieel is TRA voor spinale stabilisatie? Een manier om ezels dit is te kijken naar situaties waarin de spier is beschadigd of onder abnormale mechanische stress. Zou dit predisponeren het individu om lage rugpijn?

Volgens Gray's Anatomy (36e editie 1980, pagina 555) TRA afwezig of gesmolten tot de interne schuine spier als een normale variatie in sommige individuen. Het zou interessant zijn om te zien hoe deze mensen hun romp te stabiliseren en of ze lijden meer rugpijn.

Zwangerschap is een andere staat dat een aantal belangrijke vragen over de rol van TRA of buikspier in spinale stabilisatie verhoogt. Tijdens de zwangerschap de buikwand spieren ondergaan dramatische rek, geassocieerd met kracht verliezen en onvermogen om het bekken tegen weerstand [11, 12 stabiliseren]. Sterker nog, in een studie van de zwangere vrouwen (n = 318) werd aangetoond dat ze hebben verloren, de mogelijkheid om sit-ups uit te voeren als gevolg van deze uitgebreide rek en de daaropvolgende kracht verliezen [12]. Overwegende dat alle niet-zwangere vrouwen zou kunnen uitvoeren een sit-up, 16,6% van de zwangere vrouwen kon niet uitvoeren van een enkele sit-up. Er was echter geen correlatie tussen de sit-up prestaties en rugpijn, dat wil zeggen de sterkte van de buikspier was niet gerelateerd aan rugpijn. Ondanks dit, zijn CS oefeningen vaak voorgeschreven als een methode voor de omscholing van de buikspieren en uiteindelijk als een behandeling voor LBP tijdens de zwangerschap. Er is weinig bewijs dat gelokaliseerde spier-en mechanische problemen, met inbegrip van het ruggenmerg stabiliteit een rol spelen in de ontwikkeling van LBP tijdens de zwangerschap. Vaak sited predisponerende factoren zijn bijvoorbeeld, body mass index, een geschiedenis van hypermobiliteit en amenorroe [13], lage sociaal-economische klasse, bestaan van eerdere LBP [14], posterior / fundal locatie van de placenta en een significante correlatie tussen foetaal gewicht en LBP met pijn straling [14]. Het is verbazingwekkend dat zulke dramatische posturale, mechanische en functionele veranderingen in de kofferbak en de lumbale wervelkolom lijkt een onbeduidende rol in de ontwikkeling van de pijn in de rug hebben tijdens de zwangerschap.

Een andere interessante periode voor ons betrekking tot de stabilisatie wordt onmiddellijk na de levering. Postpartum, zou zij de buikspier ongeveer 4-6 weken aan de lengte veranderingen ondergaan om te keren en opnieuw te verkorten. Rectus abdominus duurt ongeveer 4 weken postpartum opnieuw te verkorten, en het duurt ongeveer 8 weken voor het bekken stabiliteit te normaliseren [11]. Men zou verwachten dat tijdens deze periode zou er minimaal spinale ondersteuning / stabilisatie van de slappe buikspieren en hun fascia. Zou dit de kans voor rugpijn?

In een recente studie werden de effecten van een cognitief-gedragsmatige aanpak in vergelijking met standaard fysiotherapie voor bekken en onderrug pijn onmiddellijk na de levering [15]. Een interessant aspect van dit onderzoek was dat uit 869 zwangere vrouwen die zijn aangeworven voor de studie, 635 werden uitgesloten omwille van hun blote spontaan herstel binnen een week na levering. Dit zou zijn geweest gedurende een periode, lang voordat de buikspieren de tijd gehad om terug te keren naar hun pre-zwangerschap lengte, kracht of controle [11]. Toch was dit een periode waarin rugpijn drastisch werd verminderd. Hoe kan het zijn dat rug en bekkenpijn is verbeterd gedurende een periode van diepe buikspier inefficiëntie? Waarom heeft de wervelkolom niet instorten? Is de relatie tussen de buikspieren en spinale stabiliteit is teveel nadruk gelegd?

Een andere mogelijke bron van informatie over de relatie tussen de veranderde buikspier functie en rugpijn is de literatuur over obesitas. Men zou verwachten zoals bij zwangerschap, aan de uitzetting van de buik verstoort het normale mechanica en controle van de romp spier, met inbegrip van TRA. Volgens CS model dit moet resulteren in een verhoogde incidentie van pijn in de rug bij deze groep. Toch epidemiologische studies gewicht winsten en obesitas te tonen zijn slechts zwak geassocieerd met lage rugpijn [16]. Volgens het CS-model moeten we het zien van een epidemie van rugpijn over-gewicht individuen.

Een ander gebied dat licht kan werpen op de controle van de stabiliteit en de buikspieren is de studie van de buikspieren die zijn beschadigd door de operatie. Zou een dergelijke schade invloed spinale bijdragen tot de stabiliteit of de pijn terug? In borstreconstructie na borstamputatie, is een kant van de rectus abdominis gebruikt voor de wederopbouw van de borst. Bijgevolg is de patiënt nog slechts een eenzijdig rectus abdominis en zwakte van de buikspieren. Dergelijke wijziging in kofferbak biomechanica zou ook worden verwacht, leidt tot ingrijpende veranderingen motorische controle. Ondanks al deze veranderingen lijkt er geen verband met pijn of de uitholling aan de functionele / de patiënt beweging activiteiten, tot enkele jaren gemeten na de operatie [17, 18 terug].

Een gebied voor verder onderzoek zou zijn dat proefpersonen die een liesbreuk reparatie hebben gehad. In deze operatie de TRA is bekend worden beïnvloed door de chirurgische procedure 19 [, 20]. Tot op heden is er geen bekende epidemiologische studie koppelen van een dergelijke ingreep en rugpijn (misschien omdat het niet bestaat?).

We kunnen concluderen uit het voorgaande dat gezonde buikspieren kan aantonen dramatische fysiologische veranderingen, zoals tijdens de zwangerschap, post-partum en obesitas, zonder afbreuk te doen aan de wervelkolom gezondheid. Ook is schade aan de buikspieren niet te schaden normale beweging of bijdragen aan LBP.

De timing probleem

In een van de eerste studies is aangetoond dat gedurende snelle arm / been beweging, had de TRA in CLBP patiënten vertraagde aanvang van de timing in vergelijking met asymptomatische personen [1, 2]. Bijgevolg werd aangenomen dat de TRA, door middel van zijn aansluiting op het hout fascia, dominant is bij de bestrijding van spinale stabiliteit [8]. Daarom moet elke zwakte of gebrek aan controle van deze spier zou spreuk problemen voor de rug.

Deze veronderstelling is een dramatische sprong van het geloof. In de eerste plaats in ons lichaam alle structuren diep verbonden zijn in veel verschillende afmetingen, met inbegrip anatomisch en biomechanicaly. Je hebt een mes om ze te scheiden van elkaar. Het is niet moeilijk om een verbinding die zou passen in de theorie, namelijk dat de TRA is de belangrijkste anterior om de controles spinale stabiliteit benadrukken. In normale menselijke verkeer posturale reflexen goed georganiseerd vooruit in afwachting van verplaatsing of verstoring in evenwicht. TRA is een van de vele romp spieren die deelneemt aan deze anticiperende organisatie [21]. Juist omdat bij gezonde proefpersonen het start vóór alle andere voorste spieren, betekent niet dat het belangrijker is op geen enkele manier. Het betekent gewoon het is de eerste in een reeks van gebeurtenissen [22]. Inderdaad, het is onlangs gesuggereerd dat eerder activiteit van TRA kan een vergoeding voor zijn lange elastische voorste panelen [23 worden].

Het kan evenzeer bruikbaar zijn om te veronderstellen dat een vertraging in het beginstadium timing bij personen met LBP kan een voordelige strategie voor de bescherming van de rug in plaats van een disfunctioneel patroon voor activering. Bovendien kan het zijn dat tijdens de snelle beweging van de uitgestrekte arm het onderwerp verricht een reflexief pijn-fraude maatregelen die betrokken zijn vertraagd activering van Tra, een actie die niets van doen stabilisatie [24, 25]. Een analogie zou de reflex te trekken van de hand van een heet oppervlak. Men zou kunnen denken dat een patiënt met een schouderblessure een ander arm terugtrekking patroon zou het gebruik van een normale persoon. Deze beweging patroon zou geen verband houden met de controle op de schouder stabiliteit, maar zou zijn bedoeld om de minst pijnlijke weg van het verkeer te produceren, zelfs als de beweging is niet pijnlijk op het moment. Een vergelijkbaar fenomeen is aangetoond in kofferbak bepalen waar alleen de perceptie van een dreiging van pijn aan de achterkant geresulteerd in gewijzigde posturale strategieën [26].

In de oorspronkelijke studies van CS verschillen ontstaan tijd tussen asymptomatische individuen en patiënten met CLBP waren ongeveer 20 ms, dwz een vijftigste van een seconde verschil [27]. Hierbij moet worden opgemerkt dat deze waren niet de kracht maar de timing verschillen. Die tijden zijn ver buiten bewuste controle van de patiënt en de klinische mogelijkheden van de therapeut om te testen of te wijzigen.

Vaak in CS oefening is er een nadruk ligt op krachttraining voor de TRA of lage snelheid van de oefening uitgevoerd leg of geknield op handen en voeten [28]. Men gelooft dat een dergelijke oefening te normaliseren motorische controle die zou omvatten timing dysfunctie zou helpen. Dit soort opleiding is het onwaarschijnlijk te resetten tijdelijke verschillen te helpen. Het is als het streven naar de piano te spelen door sneller te oefenen met gewichten of vinger doen traag push ups. De reden waarom dit niet effectief is gerelateerd aan een tegenstrijdigheid die CS opleiding schept met betrekking tot motorisch leren beginselen (gelijkenis / transfer principe) en opleiding principes (specificiteit principe, zie verder hieronder). In wezen deze beginselen staat dat ons lichaam, met inbegrip van de neuromusculaire en musculoskeletale systemen, met name zullen aanpassen aan bepaalde motor evenementen. Wat wordt geleerd in een bepaalde situatie kan niet noodzakelijkerwijs overplaatsing naar een andere fysieke gebeurtenis, dat wil zeggen als sterkte is vereist - lift gewichten, indien de snelheid nodig is - de snelheid van het verkeer te verhogen tijdens de training en langs deze lijnen als u tot aan het begin timing schakelen controle uw verkeer tussen synergistische aan een snel tempo, en hoop dat het systeem wordt gereset zelf [29].

Om iets te doen de timing probleem van de voorstanders van CS kwam met een oplossing - leren iedereen voortdurend het contract van de TRA of gespannen / brace de kern spier [4, 30]. Door voortdurend de aanbestedende zou de zorgen te maken over de timing begin overwinnen. Wat hier wordt voorgesteld is een abnormale, niet-functionele patroon van de controle op te leggen aan een functionele organisatie van de neuromusculaire systeem om de schade: een beschermende bestrijdingsstrategie die zo oud is als de menselijke evolutie te overwinnen.

We weten nu dat als gevolg van letsel, een motor strategie is om samen het contract van de spieren rond het gewricht (onder vele andere complexe strategieën). Deze schade antwoord is ook aangetoond dat het optreden in CLBP patiënten [31-34], die de neiging om co-contract hun stam flexoren en extensoren tijdens de beweging [35]. Deze strategie is onderbewustzijn, en zeer complex. Het vereist complexe interacties tussen de relatieve timing, duur, kracht, spier lengtes en snelheid van contractie van de onmiddellijke synergistisch [27, 36]. Verdere complexiteit zou ontstaan uit het feit dat deze patronen zou veranderen op een moment tot moment basis en andere beweging / houdingsafhankelijke taken [37-39]. Welke spier activiteit wordt waargenomen in staan met de arm uit-gestrekt zullen veranderen naar voren buigen, draaien of zelfs de arm in een andere positie. Inderdaad, in de oorspronkelijke studies van het begin timing van TRA uitstel in het beginstadium timing werden waargenomen tijdens de snelle, maar niet tijdens trage armbewegingen [1]. Zelfs tijdens een eenvoudige stam rotatie of de uitoefening van de activiteit in TRA is niet overal in de spier [40, 41].

Deze studies tonen de complexiteit dat een patiënt opnieuw leren koffer controle kan worden geconfronteerd. Hoe zou een persoon weten welk deel van de buik te contracteren tijdens een bepaalde houding of beweging? Hoe zouden ze weten wanneer te schakelen tussen synergistische tijdens beweging? Hoe zouden ze weten wat hun optimale co-contractie kracht? Als CLBP patiënten die reeds gebruik maken van een co-contractie strategie waarom verhogen? Het is naïef om te veronderstellen dat door voortdurend de aanbestedende TRA zal een of andere manier overschrijven of deze patronen te vergemakkelijken. Geen studie tot op heden heeft aangetoond dat de kernactiviteiten van stabiliteit oefening begin timing wordt gereset in CLBP patiënten.

De kracht kwestie

Er is meer verwarring over de kwestie van de stam kracht en de relatie met pijn en letselpreventie terug. Wat we wel weten is dat stam spiercontrole inbegrip kracht verliezen aanwezig kan zijn als gevolg van pijn in de rug / letsel. Echter, vanaf hier diverse veronderstellingen zijn vaak gemaakt:

1. Dit verlies van de kern spierkracht zou kunnen leiden tot rugletsel,
2. Dat de toenemende kern kracht achter de rug pijn verlichten

In welke kracht niveau doen de kofferbak spieren moeten samenwerken contract om de wervelkolom te stabiliseren? Het lijkt erop dat het antwoord is - niet erg veel. Tijdens het staan en lopen de romp spieren worden geactiveerd minimaal [42]. In de draagkracht van de diepe Erector wervelkolom, psoas en quadratus lumborum zijn vrijwel stil! In sommige vakken is er geen aantoonbaar EMG activiteit in deze spieren. Tijdens lopen rectus abdominis heeft een gemiddelde activiteit van 2% maximale vrijwillige contractie (MVC) en externe schuin 5% MVC [43]. Tijdens de draagkracht "actieve" stabilisatie wordt bereikt door het zeer lage niveau van co-contractie van de flexoren en extensoren stam, geschat op minder dan 1% MVC oplopend tot 3% MVC bij een 32 kg gewicht wordt toegevoegd aan de romp. Met een rugblessure wordt geschat om deze waarden te verhogen door slechts 2,5% MVC voor de gelost en geladen modellen [44]. Tijdens het buigen en tillen een gewicht van ongeveer 15 kg co-contractie stijgt met slechts 1,5% MVC [45].

Deze lage niveaus van activering verhogen de vraag waarom kracht oefeningen zijn voorgeschreven wanneer een dergelijke lage niveaus van co-contractie krachten nodig zijn voor functionele beweging. Dergelijke lage co-contractie niveaus suggereren de kracht verliezen zijn waarschijnlijk nooit als een probleem voor spinale stabilisatie. Een persoon zou hebben tot een aanzienlijke kofferbak spiermassa los voordat het de wervelkolom zal destabiliseren!

Het lage niveau van de stam spier co-contractie ook belangrijke klinische implicaties. Het betekent dat de meeste mensen zou vinden het onmogelijk om zulke lage niveaus van activiteit te controleren of zelfs bewust. Als ze zich bewust zijn van dat ze zijn waarschijnlijk mede-aanbestedende ver boven het normale niveau nodig om te stabiliseren. Dit zou komen tegen een kostprijs van verhoging van de compressie van de lumbale wervelkolom en het verminderen van de economie van de beweging (zie bespreking hieronder).

Is er een relatie tussen zwakke buikspieren (bijv. TRA) en rugpijn? Een gemeenschappelijk geloof onder therapeuten en opleiders die gebruik maken van CS is dat de stam kracht zal verbetering van de bestaande rugpijn. Het is gebleken dat een spier zoals multifidus [46] atrofie in acute en CLBP kan ondergaan (hoewel dit nog steeds niet overtuigend). Echter, de versterking van deze spieren niet te verbeteren, de pijn niveau of handicap in CLBP patiënten [47]. Verbetering bleek voornamelijk te wijten zijn aan veranderingen in de neurale activering van de lumbale spieren en psychologische veranderingen met betrekking tot, bijvoorbeeld, motivatie of pijn tolerantie [48]. Ook is het duidelijk dat de motor strategie veranderingen in de aanwerving van de buikspieren bij patiënten met CLBP [31, 49, 50], met een aantal onderzoeken die aantonen zwakte van de buikspieren [36, 51, 52]. Er is geen onderzoek tot nu toe blijkt atrofie van de buikspieren en geen studies hebben aangetoond dat de versterking van de kern van spieren, met name de buikspieren en Tra, terug zou verminderen pijn (zie bespreking hieronder).

Er zijn ook voorbeelden waar buikspier activiteit is er geen verschil tussen asymptomatisch en CLBP onderwerpen. Bijvoorbeeld, in studies van elite golfers, werden buikspier activiteit en spiervermoeidheid eigenschappen die vergelijkbaar zijn tussen asymptomatisch en CLBP proefpersonen na herhaalde golf schommels [53]. Toch is dit het type sporter die zou ontvangen vaak CS oefenen.

Ook zijn er twijfels gerezen over de effectiviteit van veel van CS oefening bij te dragen aan de kracht van de kern spieren te verhogen. Het is aangetoond dat tijdens CS oefening, de maximale vrijwillige contractie (MVC) van de "core spieren" is ver beneden het niveau dat is vereist voor spier hypertrofie en is daarom onwaarschijnlijk dat de sterkte winsten [54-56 bieden]. Bovendien is in een studie van vermoeidheid in CLBP, vier weken van stabilisatie oefening niet aan te tonen een aanzienlijke verbetering van de spier uithoudingsvermogen [57]. Een recente studie heeft aangetoond dat maar liefst 70% MVC is nodig om kracht winst in buikspier [58 bevorderen]. Het is onwaarschijnlijk dat tijdens de oefening CS buikspier zou deze kracht niveau [59 bereiken].

De single / core spier activatie probleem

Een van de uitgangspunten van CS is om de mensen te leren hoe ze hun TRA isoleren van de rest van de buikspieren of de "kern spier" isoleren van de "globale" spieren.

Het is twijfelachtig dat er een "kern" groep van stam spier die uitgevoerd onafhankelijk van alle andere stam spieren tijdens dagelijkse activiteiten of sport [37, 60]. Deze indeling is anatomische, maar heeft geen functionele betekenis. De motor output en de aanwerving van de spieren is uitgebreid [61, 62], het doen van het hele lichaam. Specifiek het activeren van de spieren tijdens de functionele kern van de beweging van het individu zou moeten natuurlijke patronen van de romp spier activering overschrijven. Dit zou onpraktisch, naast onmogelijk en potentieel gevaarlijke - "Individuen in een extern geladen toestand lijkt op een natuurlijke gespierde activatie patroon passend wervelkolom voldoende stabiliteit te handhaven selecteren. Bewuste aanpassingen in de afzonderlijke spieren rond deze natuurlijke niveau kan eigenlijk daling van de stabiliteit marge van veiligheid "[63].

Training op enkele spier is nog moeilijker. Muscle-by-spier activatie niet bestaat [64]. Als u uw hand onder uw mond van het zenuwstelsel "denkt" hand aan de mond in plaats van flex de biceps, dan de borstvinnen enz. Een spier controle is gedegradeerd in de hiërarchie van de motor processen spinale motorische centra - een proces dat zou verre van de bewuste controle (Interessant is ook de motor neuronen van bepaalde spieren zijn vermengd in plaats van verschillende anatomische groepen in het ruggenmerg [65]). Inderdaad, heeft aangetoond dat bij het tikken van de pezen van de rectus abdominis, de externe en interne schuin schuine de opgeroepen rekreflex antwoorden kunnen niet alleen worden waargenomen in aangeboord spier, maar het verspreidt zich ook voor spieren aan de ipsilaterale en contralaterale zijde van de buik [66 ]. Dit suggereert zintuiglijke reflex feedback en controle van de buikspieren is functioneel verband en dus moeilijk te scheiden door bewuste inspanning.

Deze eenvoudige principes in motorische controle levert twee problemen op CS opleiding. Ten eerste is het twijfelachtig dat als gevolg van schade slechts een groep of enkele spieren zou worden beïnvloed. Inderdaad, hoe meer EMG elektroden toegepast, hoe complexer de beeld wordt [67]. Het is goed gedocumenteerd dat andere spieren bij betrokken zijn - multifidus [68], psoas [69], het middenrif [8], bekkenbodemspieren [70], bilspieren [71], enz. In principe in CLBP zien we een complexe en brede reorganisatie van de motor controle in reactie op schade.

Het tweede probleem voor CS is dat het zou zijn om naast onmogelijk om een enkele spier of specifieke groep contract. Zelfs met een uitgebreide opleiding zou dit een groot probleem [72]. Inderdaad, er is geen ondersteuning van onderzoek dat TRA singulier geactiveerd kan worden [62]. De beginnende patiënt heeft meer kans om grote groepen van de buikspieren contract [6, 41, 73]. Dus waarom richten op TRA of enige andere specifieke spier of spiergroep?

CS en opleiding met betrekking tot motorisch leren en opleiding kwesties

Andere uitdagingen voor het CS-model ontstaan uit motorisch leren en opleiding beginselen.

CS opleiding lijkt te botsen met drie belangrijke principes:

1. De gelijkenis (transfer) beginsel in motorisch leren en specificiteit beginsel in opleiding
2. Interne-externe focus beginselen
3. Economie verkeer

Similarity / specificiteit principes - als we de trein voor een activiteit worden we bedreven in het uitvoeren van het. Dus als we de praktijk spelen de piano worden we een goede pianist, dus een gelijkenis principe. We kunnen niet leren om de piano te spelen door het beoefenen van de banjo. Deze aanpassing aan de activiteit is niet alleen voorbehouden aan leerprocessen, het heeft diepe fysieke manifestaties - vandaar de specificiteit beginsel in opleiding [74]. Om die reden met een gewicht van trainer ziet er fysiek anders dan een marathonloper.

Als een onderwerp is getraind om hun TRA of anterior buikspier contract liggend op hun rug [75], is er geen garantie dat dit zou overdragen aan controle en fysieke aanpassing tijdens het staan, lopen, bukken, tillen, zitten enz. Deze controle zou moeten worden beoefend in een aantal van deze activiteiten. Wie geeft CS oefening om sportieve prestaties te verbeteren, moeten opnieuw vertrouwd maken met dit basisprincipe.

Het lijkt erop dat dergelijke fundamentele beginselen veel van de voorstanders van CS kunnen ontsnappen. Dit wordt weerspiegeld in een studie die het effect van de opleiding beoordeeld op een Zwitserse bal op de kernactiviteiten spieren en de stabiliteit van de economie van de exploitatie van [76]! In deze studie werd herontdekt, dat het beoefenen van de banjo niet helpt om de piano te spelen. De proefpersonen werd erg goed in het gebruik van hun spieren zitten op een grote opblaasbare rubberen bal, maar het had geen effect op hun prestaties lopen.

Trunk controle zal veranderen naar gelang van de specifieke activiteit het onderwerp is het oefenen. Het gooien van een bal zou vereisen stam controle, die anders is dan lopen. Trunk controle in werking zal anders zijn in klimmen en zo verder. Er is geen oefening voor een universeel romp controle dat zou goed zijn voor de specifieke behoeften van alle activiteiten. Is het mogelijk om de kofferbak controle trein naar specifieke activiteit? Ja, en het is eenvoudig - gewoon trainen in deze activiteit, en maak je geen zorgen over de kofferbak. De schoonheid van dit alles is dat het niet uitmaakt welke activiteit wordt uitgevoerd de kofferbak spieren zijn altijd specifiek uitgeoefend.

Interne en externe focus in opleiding - CS loop der jaren geëvolueerd in antwoord op veel van de beperkingen van het model zoals hierboven beschreven. Momenteel is de controle van TRA geprobeerd in verschillende vaste en bewegende patronen [30]. Snelheid van beweging, balans en coördinatie is ingevoerd om de zeer vroege fundamentele elementen van CS. De nieuwe modellen moedigen de onderwerpen "denken over hun core" tijdens functionele activiteiten. Men vraagt zich af of David Beckham denkt over de "kern" voor een vrije trap of Michael Jordan, toen hij slam-dunks of wat dat betreft onze patiënt die wordt uitgevoerd na een bus-, kook-of andere dagelijkse activiteiten. Hoe lang kunnen ze volhouden dat het denken terwijl multitasking in complexe functionele activiteiten?

Misschien denken over de kern is niet zo'n goed idee voor sport opleiding. Bij het leren beweging een persoon kan worden opgedragen zich te concentreren op hun techniek (de zogenaamde interne focus) of op het verkeer doel (de zogenaamde externe focus). Wanneer een beginner leert een nieuwe beweging gericht op techniek (interne focus) kan helpen hun leren [77]. Voor een ervaren persoon, de prestaties verbetert als opleiding richt zich op taken buiten het lichaam (externe-focus), maar het vermindert wanneer de focus ligt op de interne processen in het lichaam [78, 79]. Bijvoorbeeld, er is een grotere nauwkeurigheid in tennis en voetbal serveert opnamen wanneer de onderwerpen gebruik maken van externe-focus in plaats van interne focus strategieën [80, 81]. Dit beginsel wijst er sterk op dat de interne focus op TRA of een andere spiergroep zal verminderen geschoolde atletische prestaties. (Tensing de stam spier heeft zelfs aangetoond dat degraderen posturale controle! [82])

Hoe zit het verkeer rehabilitatie voor een CLBP patiënten, zou de interne focus op specifieke spieren verbeteren functioneel gebruik van de kofferbak spieren? Hiermee voorstellen twee scenario's waar we het onderwijzen van een patiënt op een gewicht tillen van de vloer met behulp van een squat positie. In het eerste scenario, kunnen wij eenvoudige interne focus advies zoals buig je knieën en breng het gewicht dicht bij je lichaam, etc [83, 84]. Dit type instructie bevat een mengeling van de externe focus (bijv. houden het voorwerp dicht bij uw lichaam en tussen je knieën) en interne focus standpunt over het lichaam tijdens het tillen. In het tweede scenario die verwant is aan CS aanpak van de opleiding, de patiënt krijgt de volgende instructies: focus op medeovereenkomstsluitende de hamstrings en de quads, zachtjes vrijlating van de bilspieren, laat de kuitspieren rekken, terwijl gelijktijdig de tibialis anterior verkorten enz. Dergelijke complexe interne focus is de essentie van CS opleiding, maar toegepast op de romp spieren. Het zou bijna onmogelijk voor een persoon om eenvoudige taken gebruik van dergelijke gecompliceerde interne focus aanpak te leren.

Economie van beweging - Het advies gegeven aan CS stagiairs is om doorlopend te scherpen hun buik-en rugspieren kunnen verminderen de efficiëntie van de beweging tijdens dagelijkse en sportieve activiteiten. Onze lichamen zijn ontworpen voor optimale uitgaven van energie in beweging. Het is duidelijk vastgesteld dat wanneer een beginner leert een nieuwe motorische vaardigheden ze de neiging om een co-contractie strategie gebruiken totdat ze leren om hun beweging [85 verfijnen]. Co-contractie is bekend dat het een "energie verkwister 'in eerste motorisch leren situaties. Invoering van het aan geschoolde beweging zal een soortgelijke "verspilling" effect op de economie van beweging. Minetti luidt: "ter verbetering van de motoriek (en beweging), moet mechanische arbeid worden beperkt tot alleen de noodzakelijke type en de spier-efficiëntie dicht bij de maximale gehouden. Dus is het belangrijk om te voorkomen dat: .... co-contractie (of nutteloos isometrische kracht) "[86].

Dergelijke verspilling van energie kan vrijkomen tijdens het overmatig gebruik van spieren romp zoals onderwezen in CS. In sportieve activiteit zou een nadelig effect op de prestaties. Anderson in een studie over de economie van de lopende luidt: "Op een hoger niveau van de concurrentie, de kans is dat 'natuurlijke selectie' heeft de neiging op te heffen atleten die geen van beide erven of te ontwikkelen kenmerken die voor economie" [87].

CS in de preventie van letsel en therapeutische waarde

Therapist and trainers have been exalting the virtues of CS as an approach for improving sports performance [88], preventing injury and as the solution to lower back. No matter what the underlying cause for the complaint CS was going to save the day. However, these claims are not supported by clinical studies:

Abdominal / stability exercise as prevention of back pain

In one study, asymptomatic subjects (n=402) were given back education or back education + abdominal strengthening exercise [89]. They were monitored for lower back pain for one year and number of back pain episode were recorded. No significant differences were found between the two groups. There was a curious aspect to this study, which is important to the strength issue in CS. This study was carried out on asymptomatic subjects who were identified as having weak abdominal muscles. Four hundred individuals with weak abdominal muscles and no back pain!

Another large-scale study examined the influence of a core-strengthening program on low back pain (LBP) in collegiate athletes (n=257). In this study too, there were no significant advantage of core strengthening in reducing LBP occurrence [90].

CS a treatment for recurrent LBP and CLBP

At first glance, studies of CS exercise for the treatment of recurrent LBP look promising – significant improvements can be demonstrated when compared to other forms of therapy [91-94].

However an interesting trend emerges when CS exercise are compared to general exercise (Table 1). Both exercise approaches are demonstrated to be equally effective [82, 95-101]. Systematic reviews repeat this message [102].

These studies strongly suggest that improvements are due to the positive effects that physical exercise may have on the patient rather than on improvements in spinal stability (it is known that general exercise can also improve CLBP [95, 96])

So why give the patient complex exercise regimes that will both be expensive and difficult to maintain? Indeed it is now recommended that patients should be encouraged to maintain their own preferred exercise regime or given exercise that they are more likely to enjoy. This of course could include CS exercise. But the patient should be informed that it is only as effective as any other exercise.

Core Stability Study Comparison

CS in relation to etiology of back pain

Waarom heeft CS niet beter gepresteerd dan alle andere sporten? Voor een deel te wijten aan alle kwesties die zijn besproken hierboven. Belangrijker is dat in de afgelopen tien jaar heeft ons begrip van de etiologie van rugpijn drastisch veranderd. Psychologische en psychosociale factoren zijn geworden belangrijke risico-en prognostische factoren voor het ontstaan van acute rugpijn en de overgang van acute naar chronische pijn landen [103]. Genetische factoren [104] en gedrags-en "gebruik van het lichaam" zijn ook bekend als bijdragende factoren. Localised, minor asymmetries of the spine, which would include stability issues, have been reduced in their importance as contributing factors to back pain.

It is difficult to imagine how improving biomechanical factor such as spinal stabilisation can play a role in reducing back pain when there are such evident psychological factors associated with this condition. Even in the behavioural / biomechanical spheres of spinal pain it is difficult to imagine how CS can act as prevention or cure. This can be clarified by grouping potential causes for back injury into two broad categories:

1. Behavioural group: individuals who use their back in ways that exert excessive loads on their spine, such as bending to lift [105] or repetitive sports activities [106-108].
2. Bad luck group: individuals who had suffered a back injury from sudden unexpected events, such as falls or sporting injuries [107].

In the behavioural group, bending and lifting is associated with a low level increase in abdominal muscle activity, which contributes to further spinal compression [109]. In patients with CLBP lifting is associated with higher levels of trunk co-contraction and spinal loading [33]. Any further tensing of the abdominal muscle may lead to additional spinal compression. Since the spinal compression in lifting approach the margins of safety of the spine, these seemingly small differences are not irrelevant [110]. It is therefore difficult to imagine how CS can offer any additional protection to the lumbar spine during these activities.

Often in CS advice is given to patients to brace their core muscle while sitting to reduce or prevent back pain. Although sitting is not regarded as a predisposing factor for LBP, some patient with existing back pain find that standing relieves the back pain of sitting [111]. This phenomenon has been shown in CLBP patients who during sitting exhibit marked anterior loss of disc space in flexion or segmental instability [111]. Sitting, however, is associated with increased activity of abdominal muscle (when compared to standing) [112] as well as increased stress on the lumbar discs (compared to standing) [113]. Increasing the co-contraction activity of the anterior and back muscles is unlikely to offer any further protection in the patients with disc narrowing / pathology, and may even result in greater spinal compression. It is unknown whether core tensing can impede the movement of the unstable segments. This seems unlikely because even in healthy individual creep deformation of spinal structures will eventually take place during sitting [114]. The creep response is likely to be increased by further co-contraction of trunk muscles.

In the bad luck group, CS will have very little influence on the outcome of sudden unexpected trauma. Most injuries occur within a fraction of a second, before the nervous system manages to organise itself to protect the back. Often injuries are associated with factors such as fatigue [115] and over training [116]. These factors when combined with sudden, unexpected high velocity movement are often the cause of injury [107]. It is difficult to see the benefit of strong TrA, abs or maintaining a constant contraction in these muscles in injury prevention.

Potential damage with CS?

Continuous and abnormal patterns of use of the trunk muscles could also be a source of potential damage for spinal or pelvic pain conditions. It is known that when trunk muscles contract they exert a compressive force on the lumbar spine [45] and that CLBP patients tend to increase their co-contraction force during movement [44]. This results in further increases of spinal compression. The advice in CS for patients to increase their co-contraction is likely to come at a cost of increasing compression on the already sensitised spinal joints and discs [33, 63]. Another recent study examined the effects of abdominal stabilization maneuvers on the control of spine motion and stability against sudden trunk perturbations [117]. The abdominal stabilization maneuvers were – abdominal hollowing, abdominal bracing and a “natural” strategy. Abdominal hollowing was the most ineffective and did not increase stability. Abdominal bracing did improve stability but came at a cost of increasing spinal compression. The natural strategy group seems to employ the best strategy – ideal stability without excessive spinal compression.

An increase in intra-abdominal pressure could be a further complication of tensing the trunk muscles [118]. It has been estimated that in patients with pelvic girdle pain, increased intra-abdominal pressure could exert potentially damaging forces on various pelvic ligaments [119]. This study for example recommends teaching the patients to reduce their intra-abdominal pressure, ie no CS.

Maybe our patients should be encouraged to relax their trunk muscle rather than hold them rigid? In a study of the effects of psychological stress during lifting it was found that mental processing / stress had a large impact on the spine. It resulted in a dramatic increase in spinal compression associated with increases in trunk muscle co-contraction and less controlled movements [120].

Psychological factors such as catastrophising and somatisation are often observed in patients suffering from CLBP. One wonders if CS training colludes with these factors, encouraging excessive focusing on back pain and re-enforcing the patient's notion that there is something seriously wrong with their back. Perhaps we should be shifting the patient's focus away from their back. (I often stop patients doing specific back exercise).

Furthermore, CS training may shift the therapeutic focus away from the real issues that maintain the patient in their chronic state. It offers a simplistic solution to a condition that may have complex biopsychosocial factors. The issues that underline the patient's condition may be neglected, with the patient remaining uninformed about the real causes of their condition. Under such circumstance CS training may promote chronicity.

Conclusie

Weak trunk muscles, weak abdominals and imbalances between trunk muscles groups are not pathological, just a normal variation. The division of the trunk into core and global muscle system is a reductionist fantasy, which serves only to promote CS.

Weak or dysfunctional abdominal muscles will not lead to back pain.

Tensing the trunk muscles is unlikely to provide any protection against back pain or reduce the recurrence of back pain.

Core stability exercises are no more effective than, and will not prevent injury more than, any other forms of exercise. Core stability exercises are no better than other forms of exercise in reducing chronic lower back pain. Any therapeutic influence is related to the exercise effects rather than CS issues.

There may be potential danger of damaging the spine with continuous tensing of the trunk muscles during daily and sports activities. Patients who have been trained to use complex abdominal hollowing and bracing maneuvers should be discouraged from using them.

Epilogue

Many of the issue raised in this article were known well before the emergence of CS training. It is surprising that the researchers and proponents of this method ignored such important issues. Despite a decade of extensive research in this area, it is difficult to see what contribution CS had to the understanding and care of patients suffering from back pain.

Bevestiging

I would like to thank Jaap H van Dieen, Ian Stevens and Tom Hewetson for their help in preparing this article.

Referenties

1. Hodges, PW and CA Richardson, Inefficient muscular stabilization of the lumbar spine associated with low back pain. A motor control evaluation of transversus abdominis. Spine, 1996. 21(22): p. 2640-50.
2. Hodges, PW and CA Richardson, Delayed postural contraction of transversus abdominis in low back pain associated with movement of the lower limb. J Spinal Disord, 1998. 11(1): p. 46-56.
3. Freeman, MA, MR Dean, and IW Hanham, The etiology and prevention of functional instability of the foot. J Bone Joint Surg Br, 1965. 47(4): p. 678-85.
4. Jull, GA and CA Richardson, Motor control problems in patients with spinal pain: a new direction for therapeutic exercise. J Manipulative Physiol Ther, 2000. 23(2): p. 115-7.
5. Richardson, CA, et al., The relation between the transversus abdominis muscles, sacroiliac joint mechanics, and low back pain. Spine, 2002. 27(4): p. 399-405.
6. Sapsford, RR, et al., Co-activation of the abdominal and pelvic floor muscles during voluntary exercises. Neurourol Urodyn, 2001. 20(1): p. 31-42.
7. Hodges, PW, et al., Contraction of the human diaphragm during rapid postural adjustments. J Physiol, 1997. 505 ( Pt 2): p. 539-48.
8. Hodges, P., et al., Intervertebral stiffness of the spine is increased by evoked contraction of transversus abdominis and the diaphragm: in vivo porcine studies. Spine, 2003. 28(23): p. 2594-601.
9. Misuri, G., et al., In vivo ultrasound assessment of respiratory function of abdominal muscles in normal subjects. Eur Respir J, 1997. 10(12): p. 2861-7.
10. Bendavid, R. and D. Howarth, Transversalis fascia rediscovered. Surg Clin North Am, 2000. 80(1): p. 25-33.
11. Gilleard, WL and JM Brown, Structure and function of the abdominal muscles in primigravid subjects during pregnancy and the immediate postbirth period. Phys Ther, 1996. 76(7): p. 750-62.
12. Fast, A., et al., Low-back pain in pregnancy. Abdominal muscles, sit-up performance, and back pain. Spine, 1990. 15(1): p. 28-30.
13. Mogren, IM and AI Pohjanen, Low back pain and pelvic pain during pregnancy: prevalence and risk factors. Spine, 2005. 30(8): p. 983-91.
14. Orvieto, R., et al., [Low-back pain during pregnancy]. Harefuah, 1990. 119(10): p. 330-1.
15. Bastiaenen, CH, et al., Effectiveness of a tailor-made intervention for pregnancy-related pelvic girdle and/or low back pain after delivery: Short-term results of a randomized clinical trial [ISRCTN08477490]. BMC Musculoskelet Disord, 2006. 7(1): p. 19.
16. Leboeuf-Yde, C., Body weight and low back pain. A systematic literature review of 56 journal articles reporting on 65 epidemiologic studies. Spine, 2000. 25(2): p. 226-37.
17. Mizgala, CL, CR Hartrampf, Jr., and GK Bennett, Assessment of the abdominal wall after pedicled TRAM flap surgery: 5- to 7-year follow-up of 150 consecutive patients. Plast Reconstr Surg, 1994. 93(5): p. 988-1002; discussion 1003-4.
18. Simon, AM, et al., Comparison of unipedicled and bipedicled TRAM flap breast reconstructions: assessment of physical function and patient satisfaction. Plast Reconstr Surg, 2004. 113(1): p. 136-40.
19. Condon, RE and S. Carilli, The Biology and Anatomy of Inguinofemoral Hernia. Semin Laparosc Surg, 1994. 1(2): p. 75-85.
20. Berliner, SD, Adult inguinal hernia: pathophysiology and repair. Surg Annu, 1983. 15: p. 307-29.
21. Hodges, PW and CA Richardson, Feedforward contraction of transversus abdominis is not influenced by the direction of arm movement. Exp Brain Res, 1997. 114(2): p. 362-70.
22. Cresswell, AG, L. Oddsson, and A. Thorstensson, The influence of sudden perturbations on trunk muscle activity and intra-abdominal pressure while standing. Exp Brain Res, 1994. 98(2): p. 336-41.
23. Macdonald, DA, G. Lorimer Moseley, and PW Hodges, The lumbar multifidus: Does the evidence support clinical beliefs? Man Ther, 2006. 11(4): p. 254-63.
24. Moseley, GL, et al., The threat of predictable and unpredictable pain: differential effects on central nervous system processing? Aust J Physiother, 2003. 49(4): p. 263-7.
25. Moseley, GL, MK Nicholas, and PW Hodges, Pain differs from non-painful attention-demanding or stressful tasks in its effect on postural control patterns of trunk muscles. Exp Brain Res, 2004. 156(1): p. 64-71.
26. Moseley, GL and PW Hodges, Reduced variability of postural strategy prevents normalization of motor changes induced by back pain: a risk factor for chronic trouble? Behav Neurosci, 2006. 120(2): p. 474-6.
27. Radebold, A., et al., Muscle response pattern to sudden trunk loading in healthy individuals and in patients with chronic low back pain. Spine, 2000. 25(8): p. 947-54.
28. Richardson, CA and GA Jull, Muscle control-pain control. What exercises would you prescribe? Man Ther, 1995. 1(1): p. 2-10.
29. Lederman, e., The science and practice of manual therapy. 2nd ed.. 2005, London: Elsevier.
30. O'Sullivan, PB, Lumbar segmental 'instability': clinical presentation and specific stabilizing exercise management. Man Ther, 2000. 5(1): p. 2-12.
31. Hubley-Kozey, CL and MJ Vezina, Differentiating temporal electromyographic waveforms between those with chronic low back pain and healthy controls. Clin Biomech (Bristol, Avon), 2002. 17(9-10): p. 621-9.
32. Arena, JG, et al., Electromyographic recordings of low back pain subjects and non-pain controls in six different positions: effect of pain levels. Pain, 1991. 45(1): p. 23-8.
33. Marras, WS, et al., Functional impairment as a predictor of spine loading. Spine, 2005. 30(7): p. 729-37.
34. Nouwen, A., PF Van Akkerveeken, and JM Versloot, Patterns of muscular activity during movement in patients with chronic low-back pain. Spine, 1987. 12(8): p. 777-82.
35. van Dieen, JH, J. Cholewicki, and A. Radebold, Trunk muscle recruitment patterns in patients with low back pain enhance the stability of the lumbar spine. Spine, 2003. 28(8): p. 834-41.
36. Shirado, O., et al., Concentric and eccentric strength of trunk muscles: influence of test postures on strength and characteristics of patients with chronic low-back pain. Arch Phys Med Rehabil, 1995. 76(7): p. 604-11.
37. McGill, SM, et al., Coordination of muscle activity to assure stability of the lumbar spine. J Electromyogr Kinesiol, 2003. 13(4): p. 353-9.
38. Cordo, PJ, et al., The sit-up: complex kinematics and muscle activity in voluntary axial movement. J Electromyogr Kinesiol, 2003. 13(3): p. 239-52.
39. Moseley, GL, PW Hodges, and SC Gandevia, External perturbation of the trunk in standing humans differentially activates components of the medial back muscles. J Physiol, 2003. 547(Pt 2): p. 581-7.
40. Urquhart, DM and PW Hodges, Differential activity of regions of transversus abdominis during trunk rotation. Eur Spine J, 2005. 14(4): p. 393-400.
41. Urquhart, DM, et al., Abdominal muscle recruitment during a range of voluntary exercises. Man Ther, 2005. 10(2): p. 144-53.
42. Andersson, EA, et al., EMG activities of the quadratus lumborum and erector spinae muscles during flexion-relaxation and other motor tasks. Clin Biomech (Bristol, Avon), 1996. 11(7): p. 392-400.
43. White, SG and PJ McNair, Abdominal and erector spinae muscle activity during gait: the use of cluster analysis to identify patterns of activity. Clin Biomech (Bristol, Avon), 2002. 17(3): p. 177-84.
44. Cholewicki, J., MM Panjabi, and A. Khachatryan, Stabilizing function of trunk flexor-extensor muscles around a neutral spine posture. Spine, 1997. 22(19): p. 2207-12.
45. van Dieen, JH, I. Kingma, and P. van der Bug, Evidence for a role of antagonistic cocontraction in controlling trunk stiffness during lifting. J Biomech, 2003. 36(12): p. 1829-36.
46. Hides, JA, et al., Evidence of lumbar multifidus muscle wasting ipsilateral to symptoms in patients with acute/subacute low back pain. Spine, 1994. 19(2): p. 165-72.
47. Mannion, AF, et al., [Increase in strength after active therapy in chronic low back pain (CLBP) patients: muscular adaptations and clinical relevance]. Schmerz, 2001. 15(6): p. 468-73.
48. Mannion, AF, et al., Active therapy for chronic low back pain part 1. Effects on back muscle activation, fatigability, and strength. Spine, 2001. 26(8): p. 897-908.
49. Ng, JK, et al., Fatigue-related changes in torque output and electromyographic parameters of trunk muscles during isometric axial rotation exertion: an investigation in patients with back pain and in healthy subjects. Spine, 2002. 27(6): p. 637-46.
50. Ng, JK, et al., EMG activity of trunk muscles and torque output during isometric axial rotation exertion: a comparison between back pain patients and matched controls. J Orthop Res, 2002. 20(1): p. 112-21.
51. Helewa, A., et al., An evaluation of four different measures of abdominal muscle strength: patient, order and instrument variation. J Rheumatol, 1990. 17(7): p. 965-9.
52. Helewa, A., CH Goldsmith, and HA Smythe, Measuring abdominal muscle weakness in patients with low back pain and matched controls: a comparison of 3 devices. J Rheumatol, 1993. 20(9): p. 1539-43.
53. Horton, JF, DM Lindsay, and BR Macintosh, Abdominal muscle activation of elite male golfers with chronic low back pain. Med Sci Sports Exerc, 2001. 33(10): p. 1647-54.
54. Hubley-Kozey, CL and MJ Vezina, Muscle activation during exercises to improve trunk stability in men with low back pain. Arch Phys Med Rehabil, 2002. 83(8): p. 1100-8.
55. Vezina, MJ and CL Hubley-Kozey, Muscle activation in therapeutic exercises to improve trunk stability. Arch Phys Med Rehabil, 2000. 81(10): p. 1370-9.
56. Souza, GM, LL Baker, and CM Powers, Electromyographic activity of selected trunk muscles during dynamic spine stabilization exercises. Arch Phys Med Rehabil, 2001. 82(11): p. 1551-7.
57. Sung, PS, Multifidi muscles median frequency before and after spinal stabilization exercises. Arch Phys Med Rehabil, 2003. 84(9): p. 1313-8.
58. Stevens, VK, et al., The effect of increasing resistance on trunk muscle activity during extension and flexion exercises on training devices. J Electromyogr Kinesiol, 2006.
59. Stevens, VK, et al., Electromyographic activity of trunk and hip muscles during stabilization exercises in four-point kneeling in healthy volunteers. Eur Spine J, 2006.
60. Kavcic, N., S. Grenier, and SM McGill, Determining the stabilizing role of individual torso muscles during rehabilitation exercises. Spine, 2004. 29(11): p. 1254-65.
61. Hodges, PW, et al., Three dimensional preparatory trunk motion precedes asymmetrical upper limb movement. Gait Posture, 2000. 11(2): p. 92-101.
62. Cholewicki, J., PC Ivancic, and A. Radebold, Can increased intra-abdominal pressure in humans be decoupled from trunk muscle co-contraction during steady state isometric exertions? Eur J Appl Physiol, 2002. 87(2): p. 127-33.
63. Brown, SH, FJ Vera-Garcia, and SM McGill, Effects of abdominal muscle coactivation on the externally preloaded trunk: variations in motor control and its effect on spine stability. Spine, 2006. 31(13): p. E387-93.
64. Georgopoulos, AP, Neural aspects of cognitive motor control. Curr Opin Neurobiol, 2000. 10(2): p. 238-41.
65. Luscher, HR and HP Clamann, Relation between structure and function in information transfer in spinal monosynaptic reflex. Physiol Rev, 1992. 72(1): p. 71-99.
66. Beith, ID and PJ Harrison, Stretch reflexes in human abdominal muscles. Exp Brain Res, 2004. 159(2): p. 206-13.
67. Cholewicki, J., et al., Neuromuscular function in athletes following recovery from a recent acute low back injury. J Orthop Sports Phys Ther, 2002. 32(11): p. 568-75.
68. Carpenter, DM and BW Nelson, Low back strengthening for the prevention and treatment of low back pain. Med Sci Sports Exerc, 1999. 31(1): p. 18-24.
69. Barker, KL, DR Shamley, and D. Jackson, Changes in the cross-sectional area of multifidus and psoas in patients with unilateral back pain: the relationship to pain and disability. Spine, 2004. 29(22): p. E515-9.
70. Pool-Goudzwaard, AL, et al., Relations between pregnancy-related low back pain, pelvic floor activity and pelvic floor dysfunction. Int Urogynecol J Pelvic Floor Dysfunct, 2005. 16(6): p. 468-74.
71. Leinonen, V., et al., Back and hip extensor activities during trunk flexion/extension: effects of low back pain and rehabilitation. Arch Phys Med Rehabil, 2000. 81(1): p. 32-7.
72. Beith, ID, RE Synnott, and SA Newman, Abdominal muscle activity during the abdominal hollowing manoeuvre in the four point kneeling and prone positions. Man Ther, 2001. 6(2): p. 82-7.
73. Urquhart, DM, PW Hodges, and IH Story, Postural activity of the abdominal muscles varies between regions of these muscles and between body positions. Gait Posture, 2005. 22(4): p. 295-301.
74. Roels, B., et al., Specificity of VO2MAX and the ventilatory threshold in free swimming and cycle ergometry: comparison between triathletes and swimmers. Br J Sports Med, 2005. 39(12): p. 965-8.
75. Karst, GM and GM Willett, Effects of specific exercise instructions on abdominal muscle activity during trunk curl exercises. J Orthop Sports Phys Ther, 2004. 34(1): p. 4-12.
76. Stanton, R., PR Reaburn, and B. Humphries, The effect of short-term Swiss ball training on core stability and running economy. J Strength Cond Res, 2004. 18(3): p. 522-8.
77. Beilock, SL, et al., When paying attention becomes counterproductive: impact of divided versus skill-focused attention on novice and experienced performance of sensorimotor skills. J Exp Psychol Appl, 2002. 8(1): p. 6-16.
78. McNevin, NH, G. Wulf, and C. Carlson, Effects of attentional focus, self-control, and dyad training on motor learning: implications for physical rehabilitation. Phys Ther, 2000. 80(4): p. 373-85.
79. McNevin, NH, CH Shea, and G. Wulf, Increasing the distance of an external focus of attention enhances learning. Psychol Res, 2003. 67(1): p. 22-9.
80. Wulf, G., et al., Enhancing the learning of sport skills through external-focus feedback. J Mot Behav, 2002. 34(2): p. 171-82.
81. Wulf, G., et al., Attentional focus on suprapostural tasks affects balance learning. QJ Exp Psychol A, 2003. 56(7): p. 1191-211.
82. Reeves, NP, et al., The effects of trunk stiffness on postural control during unstable seated balance. Exp Brain Res, 2006. 174(4): p. 694-700.
83. van Dieen, JH, MJ Hoozemans, and HM Toussaint, Stoop or squat: a review of biomechanical studies on lifting technique. Clin Biomech (Bristol, Avon), 1999. 14(10): p. 685-96.
84. Kingma, I., et al., Foot positioning instruction, initial vertical load position and lifting technique: effects on low back loading. Ergonomics, 2004. 47(13): p. 1365-85.
85. Lay, BS, et al., Practice effects on coordination and control, metabolic energy expenditure, and muscle activation. Hum Mov Sci, 2002. 21(5-6): p. 807-30.
86. Minetti, AE, Passive tools for enhancing muscle-driven motion and locomotion. J Exp Biol, 2004. 207(Pt 8): p. 1265-72.
87. Anderson, T., Biomechanics and running economy. Sports Med, 1996. 22(2): p. 76-89.
88. Kibler, WB, J. Press, and A. Sciascia, The role of core stability in athletic function. Sports Med, 2006. 36(3): p. 189-98.
89. Helewa, A., et al., Does strengthening the abdominal muscles prevent low back pain–a randomized controlled trial. J Rheumatol, 1999. 26(8): p. 1808-15.
90. Nadler, SF, et al., Hip muscle imbalance and low back pain in athletes: influence of core strengthening. Med Sci Sports Exerc, 2002. 34(1): p. 9-16.
91. O'Sullivan, PB, et al., Evaluation of specific stabilizing exercise in the treatment of chronic low back pain with radiologic diagnosis of spondylolysis or spondylolisthesis. Spine, 1997. 22(24): p. 2959-67.
92. Hides, JA, GA Jull, and CA Richardson, Long-term effects of specific stabilizing exercises for first-episode low back pain. Spine, 2001. 26(11): p. E243-8.
93. Goldby, LJ, et al., A randomized controlled trial investigating the efficiency of musculoskeletal physiotherapy on chronic low back disorder. Spine, 2006. 31(10): p. 1083-93.
94. Stuge, B., et al., The efficacy of a treatment program focusing on specific stabilizing exercises for pelvic girdle pain after pregnancy: a two-year follow-up of a randomized clinical trial. Spine, 2004. 29(10): p. E197-203.
95. Ariyoshi, M., et al., Efficacy of aquatic exercises for patients with low-back pain. Kurume Med J, 1999. 46(2): p. 91-6.
96. van der Velde, G. and D. Mierau, The effect of exercise on percentile rank aerobic capacity, pain, and self-rated disability in patients with chronic low-back pain: a retrospective chart review. Arch Phys Med Rehabil, 2000. 81(11): p. 1457-63.
97. Cairns, MC, NE Foster, and C. Wright, Randomized controlled trial of specific spinal stabilization exercises and conventional physiotherapy for recurrent low back pain. Spine, 2006. 31(19): p. E670-81.
98. Nilsson-Wikmar, L., et al., Effect of three different physical therapy treatments on pain and activity in pregnant women with pelvic girdle pain: a randomized clinical trial with 3, 6, and 12 months follow-up postpartum. Spine, 2005. 30(8): p. 850-6.
99. Franke, A., et al., [Acupuncture massage vs Swedish massage and individual exercise vs group exercise in low back pain sufferers--a randomized controlled clinical trial in a 2 x 2 factorial design]. Forsch Komplementarmed Klass Naturheilkd, 2000. 7(6): p. 286-93.
100. Koumantakis, GA, PJ Watson, and JA Oldham, Supplementation of general endurance exercise with stabilisation training versus general exercise only. Physiological and functional outcomes of a randomised controlled trial of patients with recurrent low back pain. Clin Biomech (Bristol, Avon), 2005. 20(5): p. 474-82.
101. Rasmussen-Barr, E., L. Nilsson-Wikmar, and I. Arvidsson, Stabilizing training compared with manual treatment in sub-acute and chronic low-back pain. Man Ther, 2003. 8(4): p. 233-41.
102. van Tulder, M., et al., Exercise therapy for low back pain: a systematic review within the framework of the cochrane collaboration back review group. Spine, 2000. 25(21): p. 2784-96.
103. Hasenbring, M., D. Hallner, and B. Klasen, [Psychological mechanisms in the transition from acute to chronic pain: over- or underrated?]. Schmerz, 2001. 15(6): p. 442-7.
104. MacGregor, AJ, et al., Structural, psychological, and genetic influences on low back and neck pain: a study of adult female twins. Arthritis Rheum, 2004. 51(2): p. 160-7.
105. Gallagher, S., et al., Torso flexion loads and the fatigue failure of human lumbosacral motion segments. Spine, 2005. 30(20): p. 2265-73.
106. Reid, DA and PJ McNair, Factors contributing to low back pain in rowers. Br J Sports Med, 2000. 34(5): p. 321-2.
107. Fairclough, JA, R. Evans, and GA Farquhar, Mechanisms of injury–a pictorial record. Br J Sports Med, 1986. 20(3): p. 107-8.
108. Renström, P., An introduction to chronic overuse injuries. In: Oxford Textbook of Sports Medicine (ed. Harries et al.). Oxford: Oxford University Press., 1996: p. pp 531 – 545.
109. de Looze, MP, et al., Abdominal muscles contribute in a minor way to peak spinal compression in lifting. J Biomech, 1999. 32(7): p. 655-62.
110. Biggemann, M., D. Hilweg, and P. Brinckmann, Prediction of the compressive strength of vertebral bodies of the lumbar spine by quantitative computed tomography. Skeletal Radiol, 1988. 17(4): p. 264-9.
111. Maigne, JY, et al., Pain immediately upon sitting down and relieved by standing up is often associated with radiologic lumbar instability or marked anterior loss of disc space. Spine, 2003. 28(12): p. 1327-34.
112. Snijders, CJ, et al., Oblique abdominal muscle activity in standing and in sitting on hard and soft seats. Clin Biomech (Bristol, Avon), 1995. 10(2): p. 73-78.
113. Harrison, DD, et al., Sitting biomechanics part I: review of the literature. J Manipulative Physiol Ther, 1999. 22(9): p. 594-609.
114. Hedman, TP and GR Fernie, Mechanical response of the lumbar spine to seated postural loads. Spine, 1997. 22(7): p. 734-43.
115. Gabbett, TJ, Reductions in pre-season training loads reduce training injury rates in rugby league players. Br J Sports Med, 2004. 38(6): p. 743-9.
116. Smith, LL, Tissue trauma: the underlying cause of overtraining syndrome? J Strength Cond Res, 2004. 18(1): p. 185-93.
117. Vera-Garcia, FJ, et al., Effects of abdominal stabilization maneuvers on the control of spine motion and stability against sudden trunk perturbations. J Electromyogr Kinesiol, 2006.
118. Cresswell, AG, PL Blake, and A. Thorstensson, The effect of an abdominal muscle training program on intra-abdominal pressure. Scand J Rehabil Med, 1994. 26(2): p. 79-86.
119. Mens, J., et al., Possible harmful effects of high intra-abdominal pressure on the pelvic girdle. J Biomech, 2006. 39(4): p. 627-35.
120. Davis, KG, et al., The impact of mental processing and pacing on spine loading: 2002 Volvo Award in biomechanics. Spine, 2002. 27(23): p. 2645-53.

Drew Baye Training